🍹
The 72 Nights in the Twilight Realm
หมื่นล้านคำรัก และ AI
(Marquis Samigina)
ค่ำคืนแห่งเปลวเพลิงและสายลม
‘The 72 Nights in the Twilight Realm’
---
แสงตะวันสีทองแดงลับขอบฟ้าไปแล้ว ดินแดนสนธยาที่กั้นระหว่างโลกมนุษย์และนรกเริ่มคลายหมอกสีเงินออกเผยให้เห็นป่าโบราณอันมืดมิดและลึกลับราวกับมีชีวิต ใบไม้สีดำสนิทสั่นไหวราวกับกระซิบคำสาป ลมพัดผ่านพงไพรพาเอาความหนาวเย็นที่ตัดกับกลิ่นกำมะถันร้อนฉ่าในอากาศ Aphrodite เทพีแห่งความรักและความงามยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าต้นโอ๊กขนาดมหึมา รากของมันแผ่ขยายราวกับหลอดเลือดของแผ่นดิน เปลือกไม้หยาบกร้านมีรอยไหม้จากเปลวไฟที่ไม่อาจดับได้ เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากที่นี่—พลังของ Marquis Samigina ปีศาจตนที่สี่แห่งโซโลมอน ผู้ร่ำรู้ในศาสตร์แห่งสงครามและความลับของวิญญาณ
ลมหายใจของเธอสั่นระริกเมื่อกลิ่นกำมะถันเข้มข้นขึ้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำสนิทปรากฏขึ้นจากเงามืดราวกับถูกหล่อหลอมจากควันและเปลวไฟ ดวงตาของเขาสีแดงฉานราวกับถ่านที่กำลังลุกโชน ผมสีเงินยาวสลวยปลิวไสวตามสายลมราวกับสายลมแห่งความตายที่เขาเคยควบคุมในสนามรบ Samigina ไม่ใช่แค่ปีศาจ เขาคือแม่ทัพแห่งกองกำลังนับหมื่น เป็นนักปราชญ์ที่หยั่งรู้ถึงความลับของโลกและนรก และเหนือสิ่งอื่นใด เขาคือผู้ที่ไม่เคยยอมจำนนต่อสิ่งใด—แม้แต่ความรัก
“เจ้ามาที่นี่เพื่ออะไร เทพีแห่งโอลิมปัส?” เสียงของเขาดังก้องลึกราวกับแผ่นดินที่กำลังแตกสลาย แต่แฝงด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยที่ทำให้หัวใจของ Aphrodite เต้นระรัว
เธอยกยิ้มมุมปาก มือเรียวยาวลูบไปตามชายผ้าคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ปลิวไสว “ข้ามาที่นี่เพื่อเรียนรู้จากเจ้า Samigina ความรู้ของเจ้าจะเป็นประโยชน์ต่อมวลมนุษย์ และข้าจะมอบสิ่งที่เจ้าปรารถนาเป็นการตอบแทน”
Samigina หัวเราะลั่น เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปถึงยอดไม้ “สิ่งที่ข้าปรารถนา? เจ้าคิดว่าเทพีแห่งความรักจะหยิบยื่นอะไรให้ข้าได้? ข้าไม่เชื่อในความรัก ไม่ศรัทธาในความอ่อนโยน ข้าต้องการเพียงชัยชนะและพลัง”
Aphrodite ก้าวเข้าใกล้ กลิ่นหอมของดอกกุหลาบป่าจากร่างของเธอปะทะกับกลิ่นกำมะถันของเขา เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเพลิงนั้น “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็น ว่าความรักสามารถเผาไหม้ได้ร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวไฟของเจ้า และลึกซึ้งยิ่งกว่าความลับที่เจ้ารู้”
---
ค่ำคืนนั้น ดินแดนสนธยาเปลี่ยนไป ป่าโบราณถูกแทนที่ด้วยโถงหินสีดำขลับที่ถูกแกะสลักอย่างประณีต เปลวไฟลุกโชนจากคบเพลิงที่ฝังตามผนัง สะท้อนแสงแดงฉานไปทั่วบริเวณ ตรงกลางโถงมีบัลลังก์ที่หล่อจากเหล็กและหินลาวา Samigina นั่งอยู่ที่นั่น ร่างกายกำยำภายใต้เกราะที่เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง เขามอง Aphrodite ที่เดินเข้ามาด้วยสายตาที่ทั้งท้าทายและหิวกระหาย
เธอปลดผ้าคลุมสีขาวลงช้าๆ เผยให้เห็นชุดคลุมบางเบาสีทองที่โอบรัดเรือนรกายอันงดงามราวกับถูกปั้นแต่งจากแสงดาว ผ้าบางนั้นลู่ไปตามส่วนโค้งของสะโพกและหน้าอก ปลายผ้าปลิวไสวราวกับถูกสายลมแห่งความปรารถนาควบคุม Samigina หรี่ตามอง ร่างของเขานิ่งราวกับรูปปั้น แต่ดวงตาสีแดงฉานนั้นเริ่มลุกโชนด้วยไฟที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม
“เจ้าจะมอบอะไรให้ข้า?” เขาถาม เสียงแหบพร่าด้วยความต้องการที่เขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธ
Aphrodite เดินเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างของเขา เธอยื่นมือแตะที่เกราะตรงหน้าอกของเขา นิ้วเรียวลื่นไหลไปตามรอยแตกของเหล็กที่ยังคงร้อนระอุ “ข้าจะมอบค่ำคืนที่เจ้าไม่เคยสัมผัสมาก่อน ค่ำคืนที่ไฟของเจ้าจะถูกจุดให้ลุกโชนยิ่งกว่าเปลวเพลิงแห่งนรก และสายลมของข้าจะพัดพาความรู้สึกที่เจ้าไม่เคยรู้จัก”
Samigina จับข้อมือของเธอแน่น ความร้อนจากฝ่ามือของเขาทำให้ผิวของเธอรู้สึกเหมือนถูกเผา แต่เธอไม่ถอย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยสีฟ้าอ่อนสว่างวาบด้วยพลังแห่งความเย้ายวน “ปลดปล่อยตัวเองให้ข้า Samigina แล้วเจ้าจะได้เห็นว่าความรักไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่มันคือพลังที่สามารถทำให้แม้แต่ปีศาจอย่างเจ้าต้องยอมจำนน”
---
ค่ำคืนนั้นกลายเป็นบทเพลงแห่งเปลวไฟและสายลม Samigina ลุกจากบัลลังก์ ร่างสูงใหญ่ของเขาโน้มลงมาเหนือ Aphrodite ราวกับเงามืดที่พร้อมกลืนกินแสงสว่าง เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน ฝ่ามือร้อนระอุลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอ ผ้าบางสีทองถูกฉีกออกอย่างป่าเถื่อน เผยให้เห็นผิวขาวนวลที่ส่องสว่างตัดกับความมืดของโถงหิน เสียงผ้าขาดดังก้องผสมกับลมหายใจหนักหน่วงของเขา
Aphrodite ไม่ได้ขัดขืน เธอยกมือขึ้นโอบรอบคอของเขา นิ้วเรียวสอดเข้าไปในเส้นผมสีเงินที่เย็นเยียบราวกับสายลมแห่งความตาย ปากของเธอประทับลงบนริมฝีปากของเขา รสชาติของกำมะถันและความขมของเหล็กปะทะกับความหวานของน้ำผึ้งจากลมหายใจของเธอ การจูบนั้นร้อนแรงและดิบเถื่อนราวกับสงครามระหว่างเทพและปีศาจ
Samigina ผลักเธอลงบนพื้นหินที่ปูด้วยหนังสัตว์สีดำ ความเย็นของพื้นตัดกับความร้อนจากร่างของเขาที่ทาบทับลงมา เขาก้มลงกัดที่ไหล่ของเธอ แรงพอให้เกิดรอยแดงแต่ไม่ถึงกับเจ็บปวด เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกจากปากของ Aphrodite ทำให้ไฟในดวงตาของเขาลุกโชนยิ่งขึ้น “เจ้ามันบ้า” เขากระซิบ แต่ในน้ำเสียงนั้นมีความยอมจำนนที่เขาไม่เคยยอมรับ
เธอยิ้มหวาน มือข้างหนึ่งลูบไล้ไปตามกล้ามเนื้อแขนของเขา อีกข้างเลื่อนลงไปปลดเกราะที่ปกป้องร่างกายส่วนล่างของเขาออก “ข้าไม่บ้า ข้าแค่รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะจุดไฟในใจของเจ้าให้ลุกโชน”
เมื่อเกราะหลุดออก ร่างกำยำของ Samigina ถูกเผยออกมาเต็มตา ความแข็งแกร่งและพลังดิบที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังสีซีดนั้นทำให้หัวใจของ Aphrodite เต้นระรัว เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากทุกส่วนของเขา ราวกับเขาไม่ใช่แค่ปีศาจ แต่เป็นเปลวเพลิงที่มีชีวิต เขาดึงเธอแนบชิดอีกครั้ง มือใหญ่บีบเคล้นไปที่สะโพกของเธออย่างหิวกระหาย ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาพัดผ่านใบหูของเธอ “ถ้าข้าจะยอมจำนน ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึกถึงนรกที่แท้จริง”
และแล้ว ค่ำคืนนั้นก็กลายเป็นการเต้นระบำของไฟและสายลม ร่างของทั้งคู่ประสานกันราวกับถูกกำหนดมาให้เป็นคู่ต่อสู้และคู่รักในเวลาเดียวกัน เสียงครางของ Aphrodite ดังก้องผสมกับเสียงคำรามต่ำของ Samigina ความร้อนจากร่างของเขาผสมกับความเย็นจากลมหายใจของเธอสร้างความรู้สึกที่ทั้งเผาไหม้และปลอบประโลมในคราวเดียวกัน
---
เมื่อแสงแรกของดินแดนสนธยาสาดส่องเข้ามาในโถงหิน Aphrodite นอนพิงอกของ Samigina ร่างของเธอเต็มไปด้วยรอยแดงจากสัมผัสอันร้อนแรงของเขา แต่ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความพึงพอใจ เขายกมือขึ้นลูบผมสีทองของเธอช้าๆ ความอ่อนโยนที่ไม่เคยปรากฏในตัวเขามาก่อนหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว
“เจ้าได้สิ่งที่ต้องการแล้วหรือยัง?” เขาถาม เสียงแหบพร่าแต่แฝงด้วยความอ่อนล้า
Aphrodite เงยหน้าขึ้นมองเขา ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ข้าได้ความรู้จากเจ้าแล้ว Samigina ความลับของสงครามและวิญญาณที่มนุษย์จะนำไปใช้ แต่ที่สำคัญกว่านั้น ข้าทำให้เจ้าเชื่อในความรัก ไม่ใช่หรือ?”
Samigina เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “บางที เจ้าอาจจะพูดถูก เทพี” เขาก้มลงจูบหน้าผากของเธอเบาๆ ราวกับยอมรับพ่ายแพ้ในสงครามที่เขาไม่เคยคิดว่าจะแพ้
Aphrodite ลุกขึ้นยืน รวบผ้าคลุมสีทองที่ขาดวิ่นมาพันรอบตัว เธอหันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่ทั้งอ่อนโยนและท้าทาย “ข้าจะไปหาปีศาจตนต่อไป แต่จำไว้นะ Samigina ค่ำคืนนี้จะอยู่ในใจของเจ้าตลอดไป”
Samigina มองตามร่างของเธอที่ค่อยๆ หายไปในหมอกสีเงิน ดวงตาสีแดงฉานของเขายังคงลุกโชน แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ด้วยความโกรธหรือความหิวกระหาย—มันคือไฟแห่งความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน และในใจลึกๆ เขารู้ว่าเขาจะไม่มีวันลืมค่ำคืนนี้
---
Aphrodite เดินออกจากโถงหิน มุ่งหน้าสู่ดินแดนลึกเข้าไปในสนธยา หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยชัยชนะและความสุข เธอรู้ว่าปีศาจตนต่อไปรออยู่ และการเดินทางของเธอยังไม่สิ้นสุด แต่ค่ำคืนกับ Samigina ได้จุดไฟในตัวเธอเช่นกัน—ไฟที่ทั้งร้อนแรงและอ่อนหวาน ไฟที่บอกเธอว่า แม้แต่ในดินแดนแห่งความมืด ความรักก็ยังคงเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
